بيناست . بسيارى از عوامل تباهى انسان‌ها از فزونى رزق و مال زياد است كه بندهء خدا از راه حرام كسب مىكند و آن را به حساب زرنگى و تلاش زياد خود قرار مىدهد . و اين را نمىداند كه داشتن امكانات و اندازهء طبيعى دارايى و قناعت ورزى است كه انسان را در سير معنوى موفق مىكند و سبب رشد و كمال معنوى او مىشود . و حرص و زيادخواهى و فقر روحى باعث ركود روانى و بىتوفيقى است كه زمينه‌ساز شكست درونى انسان مىشود . امام باقر عليه السلام مىفرمايد : الْكَمالُ كُلُّ الْكَمالِ التَّفَقُّهُ فِى الدِّينِ ، وَ الصَّبْرُ عَلَى النَّائِبَةِ ، وَ تَقْدِيرُ الْمَعِيشَةِ . « 1 » همه كمال حقيقى ، عبارت از فهم در دين و شكيبايى در برابر بلاى سخت و اندازه نگه داشتن در خرج زندگى است . در اين سخن بايد انديشه كرد چه نيكوست كه جايگاه كسب روزى هم پاكيزه باشد كه اين نشانهء خوشبختى بندهء خوش‌روزى است . « ابوعبيده به امام صادق عليه السلام عرض كرد : دعا كن كه خداوند روزى مرا در دست بندگانش قرار ندهد . امام فرمود : خداوند چنين كارى نمىكند . او روزى بندگان را در دست يكديگر قرار داده است ، اما از خدا بخواه كه روزيت را در دست بندگان خوبش قرار دهد كه اين از خوشبختى است . » « 2 » و گاهى تنگى و گسترش روزىها ، جهت آزمايش روحيهء انسان است تا سپاسگزار از ناسپاس معلوم گردد . و توانگر از تهيدست و تنگ‌دست ؛ بازشناخته شوند .

--> ( 1 ) - الكافى : 1 / 32 ، حديث 4 ؛ بحار الأنوار : 75 / 172 ، باب 22 ، ذيل حديث 5 . ( 2 ) - تحف العقول : 361 ؛ بحار الأنوار : 75 / 244 ، باب 73 ، حديث 108 .